Publicacións

A vida é unha inmensa bóla de lume

Imaxe
(que pasa por riba de nós)

Non hai moito do meu anterior artigo e volvo recuncar neste blog que non remato de sentir parte de min. Laiábame do duro que é ter que aturar á familia no nadal, do patética que é a humanidade cos seus ventres preñados de bolsas de Inditex paseando polas principais rúas comerciais, do efecto vampírico das grandes superficies e os seus días negros (nunca mellor dito) sobre o pequeno comercio (autónomos que, dun xeito ou outro, remataremos sendo todos e, se non, ao tempo).
Cándido, son un cándido. Sempre. Toda a miña vida o fun e agora, a estas alturas, non ía mudar de vicios (os vicios, coma o do tabaco, pódense conxelar, mais non facer desaparecer). Cándido e inocente, preocupado polas preocupacións que o mundo no que vivo teima en que me preocupe.
Hai seis días que o noso 'pequecho', o noso gato (Poe), caeu pola ventá. Nunca foi o máis atlético, nin o máis áxil, talvez nin o máis estilizado e fermoso dos felinos, mais era/é Poe. Rebentou contra o c…

Balance previo á fin doutro ano

Imaxe
Non sei vós, mais eu sempre preciso de ter unha luz ao final do camiño, un punto luminoso que marque unha especie de meta, unha sorte de destino.
Está preto o final do ano, dese momento que nos lembra que o noso tempo é finito e que, aínda que non nos decatemos, non deixa de correr, non paramos de gastalo.
Nestas datas sempre se me dá por facer balance, por lembrar se este ano que gastei pagou a pena. E, en liñas xerais, non estivo nada mal.
Recuperei os dereitos de dúas novelas (Negruña e Hostal Norte) ás que, algún día, darei unha nova vida, editei a miña primeira novela con Galaxia, merquei unha Bonneville, mantívenme sen fumar, adelgacei dez quilos, perdín un pouco máis a cordura, superei a crise de deixar de escribir (polo de agora), retomei a cámara de fotos e comecei coa revisión dunha das novelas que tiña gardadas no caixón.
Coñecín xente nova, algunha dela fascinante, outra encantadora, desa que queres conservar entre as túas amizades. Conseguín afastarme da xente que me res…

Cultura galega de segunda e nacionalismo de etiqueta

Imaxe
Esta fin de semana fomos ao Curtas en Vilagarcía. Non sabedes de que vos falo, non? Xa, nós tampouco sabiamos de que ía o tema até que, hai tres anos, nos convidaron a facer unha presentación de Negruña a Vilagarcía. Non pensedes que foi polo famoso que era/son, non. Foi por mediación das amizades que temos por aló (Andrea, Luis, Juan) e que nos aseguran un oco para contar as nosas paranoias de cando en vez. O asunto foi que este ano era especial porque non acudimos coas nosas novelas. Fomos presentar un volume colectivo de relatos curtos de fantasía en galego. Fantasía épica en galego para adultos e, ademais, ambientada na Galiza.
O que máis nos chamou a atención foi o traballo brutal que a xente da organización estaba a facer desde primeira hora da mañá, a calidade incríbel da exposición de espadas, dragóns, golums, colgantes, tiaras, ilustracións e o trono de ferro que alí había. Todo preparado e fabricado, en moitos casos, para a propia exposición.
O que máis me chama a atención …

Imaxes soltas

Imaxe
Foi unha fin de semana de imaxes soltas, de visións que conforman un todo, de fotogramas que, coa chegada do luns, cobran movemento e constrúen un filme do que vivimos o sábado e o domingo.

Visitamos a Praza de Azcárraga para botarlle unha ollada á segunda edición do Festival de Fotografía da Coruña (Ffoco) e ver os libros e os traballos que alí se expoñían. Tomamos un vermú con Artemisa e cruzámonos en máis dunha ocasión con Roi. Baixamos até as Galerías San Agustín que estaban de rastro e tomamos un café no Universal. Volvemos á cidade vella e fixemos tempo até as nove para visitar aos amigos do Etnika's, que fechaban este sábado.
O domingo baixamos a Pontevedra, a un xantar de 'traballo' cos compañeiros de Contos Estraños. Terraceamos ao sol, mentres pensabamos as novidades que imos levar ao Culturgal deste ano e pasamos o día en familia, xogando coa pelota de tenis co pequeno Fer e subindo e baixando rúas de pedra na compaña das miñas dúas compañeiras. Dentro de dúas …

O soño da escrita continúa

Imaxe
Quero anotar neste caderno de bitácora un feito que tivo lugar a semana pasada e que me dá, polo menos, un ano máis de vida no mundo da literatura galega. Un ano máis con novidades, quero dicir. Obviamente, a triloxía das Crónicas de Bran e As lembranzas perdidas no lago Antelväri continúan a súa viaxe por bibliotecas e librarías.
Supoño que sempre se di, e se pensa, o mesmo de cada nova novela rematada e esta ocasión non vai ser diferente. Esta é, polo de agora, a miña mellor obra.
Na miña opinión, contén todos os ingredientes do que poderiamos chamar a 'cociña Duncan'. Unha dose de fantasía por cada dúas de realismo, algún que outro flash-back para fortalecer o pasado e a psique dos personaxes e un par de capítulos oníricos para dar maior profundidade ao ambiente espiritual, que, de calquera maneira, sempre está presente en toda a trama.
Se Antelväri sacou comparacións coa atmosfera Lovecraftiana, penso que esta nova historia ten un chisco dos pesadelos do mestre Poe. É mái…

Ribeira Sacra, turismo adulto

Imaxe
Esta semana decidimos (así, ao tolo) que tiñamos que facer unha escapada. Este verán, por varias causas que non veñen ao caso, non puidemos facer ningunha viaxe e non queriamos rematar a época estival sen dar unha volta por algún lugar onde non fóramos antes. E si, aínda que pareza mentira, ningún dos dous nos deixáramos caer pola Ribeira Sacra.
En menos de media mañá, e a só tres días da fin de semana, conseguín mercar por internet uns billetes no catamarán da Deputación de Lugo (no de Ourense custaban 3€ máis e a ruta duraba media hora menos), reservar unha habitación con terraza en Hermida Rural e planificar (máis ou menos porque, ao final, non fixemos case nada do que levabamos pensado) as actividades da fin de semana.
Saímos o sábado pola mañá cedo e xa estabamos en Doade ás 11:30. Tomamos un café nun sitio que non nos gustou demasiado e tivemos o acerto de escoller a adega Regina Viarum para facer unha visita guiada. Unha visita a unha adega é algo obrigatorio para alguén que g…

'Free' Riders en Miño

Imaxe
Quen teña moto (e guste de andar nela) sabe que é máis un sentimento ca un acto de desprazamento nun vehículo de tracción a motor. Poderiamos dicir que case é un xeito de vida (digo case porque, salvo contadas excepcións, é máis un xeito de pasar o tempo de ocio). O importante en realidade é que case todos nós (eu, cos anos, cada vez menos) gustamos de sentirnos parte dun colectivo (o da xente que lle gustan as motos) e, ademais, gustamos de comportarnos coma un grupo discordante e diferente do resto da sociedade. Pois ben, hoxe descubrimos que todo iso ten un prezo.
Levábamos seguindo a convocatoria do 'Free' Riders (máis adiante entenderedes o das aspas) case tanto como a de Wheels and Waves e non sabiamos, até hoxe, o vencelladas que estaban ambas as dúas festas moteiras. O caso foi que decidimos pasar o sábado gozando dese evento que prometía unha chea de cousas para toda a xornada. Xa de entrada, antes de ir a Miño, o prezo pareceume excesivo, mais pensamos que se ía ser…