Publicacións

Mordem no Noroeste PopRock

Imaxe
Quen coñeza a Elba Fernández sabe que é un ser máxico, unha delicada esencia que arrecende coma a máis intensa das primaveras. Talvez é iso o primeiro que chama a atención cando se asiste a un concerto de Mordem, esa timidez que se contaxia ao público e que converte o aplauso nun acto case reverencial. Mais contra esa timidez choca o tren cargado de sons que é a súa voz.

Estás a poucos metros do escenario e déixaste enganar pola suavidade das melodías da guitarra e os teclados e a delicada percusión que só en contadas ocasións sube de intensidade (as mesmas ocasións nas que, por desgraza, o son das Bárbaras non estaba á altura dos músicos). Ese engano vai a máis a medida que a voz de Elba acariña as notas, só o xusto para collerte por sorpresa e baterte no peito cunha potencia vocal que xa quererían moitos produtos televisivos de consumo masivo.

Con ese baile de luces e sons non acabas de crer que sexa posible que soe case mellor que no disco, mais faino.
Este verán está a ser un ver…

Blues Root na Barbería

Imaxe
Hai veces, poucas mais hainas, que o cotián se revolve, abafa e berra. Berra á cara. Hoxe tiñamos un día complicado. As opcións eran ir ver a Xavier Queipo (non chegábamos a tempo á presentación do seu libro de poemas e só quedaría escoitalo falar da tradución de Alicia) ou ir á Barbería e escoitar un concerto de Blues Root dun fulano, Tiny Legs Tim, do que non coñeciamos nada.  Culturizámonos un pouco no Sputifai antes de saír da casa para saber de que ía o asunto e alá fomos... 
O do concerto deste home foi espectacular. Blues do de sempre, do verdadeiro, nun garito que é dos máis orixinais e con máis personalidade da cidade (non teñades en conta o debuxo de Franco tocando un ukulele...)
tipo este foi doutro planeta. Ti podes deixarte levar pola emoción do seu Blues (un directo moito mellor có disco que lle escoitamos no Spotify), facerlle coros, gárgaras, huummmm hummmmm hummm ou calquera outro método 'karaokiano' que podes pensar que fará efecto e quedará moi ben de fon…

Olavi vai á Feira do Libro da Coruña

Imaxe
Deste xeito, cun chisco de retranca, abrín o evento no Facebook para anunciar a presentación de Antelväri na Carpa Infantil da Feira do Libro. Tirei de friquismo, dunha fermosa foto dun lago con aurora boreal e a clásica imaxe dos cativos a fuxir da auga en Tiburón. Non sei se quedou ben editada, mais non puiden evitar sorrir ao rematar a composición. Imaxinarme a min mesmo coma un monstro que asusta rapaces na Carpa Infantil da Feira ten o seu aquel, non digades que non.
Estamos a seis días da presentación e xa comecei a pensar como enfocala. Supoño que prepararei dous speechs diferentes. Un por se a xente que vaia é a de sempre e, por riba, xa levan o libro lido e outro por se hai sorte e teño a oportunidade de falar diante dun público que non sabe de que vai a historia de Antelväri. En calquera caso, o fío principal irá sobre o escenario, o método científico, a realidade que nos rodea e que está fóra dos nosos sentidos e algúns porqués de personaxes e, tamén, da orixe da idea inic…

Feira do Libro de Rianxo 2018

Imaxe
O noso paso pola Feira do Libro de Rianxo deste ano foi bastante, por non dicir moi, express. Só lle adicamos o sábado pola mañá, mais, aínda así, penso que a visita foi moi interesante e produtiva. En canto á feira en si mesma, non podo dicir que haxa demasiados cambios ou novidades. De feito, ao ter que se cancelar o Día da Xouba e non contar con actividades complementarias por parte do Concello, as dúas horas da mañá non tiveron máis actos cá presentación do libro de Maite Mosconi e o meu. Se a iso lle sumamos que as festas de Taragoña ofrecían toda a fin de semana auto-cross, foliadas, xantares populares e, por suposto, verbena, o único atractivo que contaba a feira para atraer a xente eran as casetas que, coma sempre, funcionaban coma meros postos de venda (aínda que algunhas contaban con faladoiros e sinaturas de diferentes autoras e autores).
Non quero dicir con isto que non me pareza que nós non sexamos atracción dabondo, mais eu sempre gusto de ver unha festa dos libros chea…

Paseo polo tellado da Coruña

Imaxe
Hoxe foi día de paseo. Subimos ao Monte de San Pedro, dando un pequeno rodeo polo Portiño e facendo alí unha parada técnica para sacar algunhas fotos. Calma total tinxida de azuis e salpicada da humidade marrón da marea baixa. Silencio absoluto pola ausencia de xente e coches.
O paseo polo Monte de San Pedro non defraudou. Non aporta nada, mais é relaxante. Non me entendades mal, aporta bastantes atractivos para a xente que o visite por vez primeira. Ten un labirinto onde é imposible perderse, un restaurante que, ademais de ser de luxo, está fechado, uns canóns enormes que non funcionan, un estanque de parrulos sen parrulos, unha expo-cúpula que semella un microondas para xigantes e outeiros e máis outeiros de herba. Como podedes imaxinar, unha vez que gocedes de todos eses atractivos, co que vos quedades é co relaxing-walk-á-beira-do-mar e cos outeiros.
Aínda así, quizais por estarmos saturados da nosa visión a pé de rúa, eu sempre pasmo durante uns minutos coa imaxe da cidade desde…

Feiras do libro 2018

Imaxe
A miña relación coas Feiras do Libro, durante estes cinco anos en que me adiquei a pretender ser escritor, tivo centos de fases, como se se tratase da relación cunha persoa de carne e óso. Comezaron sendo unha meta, un espazo onde só tiñan oco os escritores de verdade, eses seres bohemios, cultos e cheos de glamour que sempre me pareceron doutra galaxia. Na miña candidez inicial (penso que agora xa a superei) soñaba con poder falar das miñas criaturas á beira desa xente que constituía a maquinaria creativa das nosas letras. Facendo memoria, se son sincero, nunca me sentín parte dese colectivo. Nin por calidade (a miña falta de), nin por afinidade (finalmente, despois de múltiples tentativas miñas de trabar amizade con algúns deles, concluín que o noso único parentesco é escribir en galego).
Despois deses comezos tan inocentes, e tras acadar algún oco grazas ao apoio dalgunhas librarías e de Tomás e Fernando, convertéronse nunha especie de reto persoal. Era case unha obriga estar nalg…
Imaxe
Estamos comezando a afeccionarnos aos concertos de balde do Playa Club. Hoxe fomos Cris e mais eu a ver a Melange. Era o primeiro concerto dos 'Atardeceres Playa Club' e o non sabiamos moi ben que nos atopariamos. O ciclo de Jazz deixounos moi bo sabor de boca e, ante a dúbida, buscamos no Youtube o que este grupo madrileño podería ofrecer. De entrada, os vídeos que vimos (entre eles 'La Cosecha') deixaban escoitar algo máis ca interesante.



Porén, o directo foi espectacular.
Non sabemos que nos depararán o resto de convidados aos Solpores do Praia Club (non soa mal o nome comercial, eh? haberá que pillalo antes de que o faga alguén tipo 'Ghadis', 'Estrella Gallicia' ou algún destes), mais comezar, comezaron moi ben.
Imaxe
Hoxe foi un domingo estraño. Non máis do normal na Coruña, mais despois de preguntar en tres garitos que foi o que pasou co concerto do Xacobe Martínez Antelo, que debía actuar á unha do mediodía do 8 de xullo de 2018 (segundo a web dos organizadores), un quédase coa mensaxe de que esta cidade funciona só para queixarse de que non ten 'guiris' ou que, cando os ten, non os ten dabondo. O caso é que imos toda a family de cabeza para esa zona tan pouco visitada por nós (nós, que vivimos en Santa Gema, terra de ninguén) e vemos que a beiramar está toda chea de traiñeiras. Eu, na miña inocencia, pregúntolle aos camareiros que están xusto enriba de onde, se supoñía, tería lugar o concerto, se saben que é o que pasa... A resposta é que eles que van saber... Que eles non teñen nada que ver co 'Playa Club', neno, aínda que compartan parte do nome e/ou denominación comercial. Pois tamén é certo. Que carallo terán que saber eles...

Así que fomos tomar unha caña e a única preocup…

Tabula rasa

Case dous anos desde a última vez que escribín por aquí e o que era frustración por que ninguén lese esta bitácora persoal, e que todo o mundo preferise as redes sociais, rematou por se converter en todo o contrario, no meu fastío e saturación polo uso deses escenarios virtuais nos que todos nos cremos os protagonistas.


Retomo este meu caderno e fágoo como o iniciei, sen o ánimo de que alguén o lea, só como a simple compilación das cousas que estean por vir (se é que o están) neste mundo ingrato e inútil da escrita.


Por ser un reinicio, non vou facer memoria de todo canto aconteceu desde ese outubro de 2016 en que está datada a publicación anterior. Quen queira saber do meu inferno particular, que pregunte por aí. A bo seguro que recibirá mil e unha versións (a cada cal máis irreal e épica) do que foi a miña guerra particular por darlle dignidade á literatura fantástica para adultos nun biosistema que dá as súas derradeiras rabexadas. A agonía, sobre todo se é longa, nunca é boa e se…

Nova recensión de Negruña

Despois de pasar outro verán frenético coa promoción de Negruña e ter a honra de participar nos Paseos Literarios da Coruña e nunhas xornadas sobre literatura fantástica organizadas pola AELG, volvo de novo a este o meu curruncho (como vedes, máis unha vez, case abandonado pola miña banda) para deixar unha nova recensión de Negruña que saíu esta semana na web. Desta volta, no web literario 'Palabra de Gatsby'.

Xa estamos en outubro. Xa case non queda nada deste 2016. Agora estou mergullado na escrita dunha nova novela (con esta serán tres as que teño inéditas e preparadas no meu Dropbox) e no horizonte o Culturgal. Non queda nada para o 2017 e nese novo ano sairá á luz unha desas tres. Aínda coa resaca de Negruña no peito e xa teño ganas de ver a nova publicada... 

Eis a recensión de Negruña:
Recensión de Negruña en Palabra de Gatsby

E 'Negruña' saíu da escuridade

Imaxe
Cada vez distancio máis os momentos nos que me deixo caer por aquí. Supoño que será polo enorme silencio que rodea cada palabra que escribo no blog e que contrasta coa xolda instantánea de cada pequeno post que subo nas redes sociais. Mais non podo evitar facelo cando acontece algo que si quero deixar rexistrado nesta miña bitácora.
Hai menos de dous meses que se publicou Negruña e podo xurar que foron os dous meses máis intensos que levo vividos nisto da escrita. Case as mesmas presentacións que co primeiro volume d’As Crónicas mais moito máis frenéticos en canto a entrevistas, xornais, radio… E como isto pode ser algo que perdure ou non ser máis que bolboreta dun día, quería recoller aquí as ligazóns ás conversas que tiven o pracer de ter cos diferentes medios. Non falta entre elas, xaora, a recensión que fixo Kindlegarten para esta nova obra miña.
E aínda falta a que se publicará en Barbantia...


Recensión de Negruña en KindleGarten
Entrevista en Biosbardia
Entrevista en Palavra Comum
Ent…

E naceu 'Negruña'

Imaxe
Pois si, paso de novo por esta miña bitácora particular para deixar constancia do nacemento dunha nova novela. Desta vez, a pequena Negruña, foi (falo dela en pasado porque rematei de escribila a finais do 2014) a obra coa que pasei máis tempo documentándome e estudando. Desde os derradeiros días de vida de Rasputín e a súa relación coa tsarina até a expedición ao Tíbet financiada pola Sociedade Thule, pasando polos tempos no que o Castelo de Santo Antón funcionaba como lazareto e viaxando á India da Compañía Británica. Talvez pareza imposíbel mais esa trama 'histórica' únese coa vida nunha cidade en decadencia, no século XXIV, despois dun cataclismo natural e cun sistema de control social que fai uso do exterminio dos cidadáns como algo case normal.
Máis unha vez, un gran equipo detrás da forma física desta publicación. A xente de Urco que fixo unha maquetación e unha impresión de luxo, Segismundo Rey que encheu de arte as páxinas coas súas marabillosas ilustracións e José M…

Entrevista en Biosbardia

Co gallo da miña colaboración na web literaria lermos.gal e a publicación de Negruña para este vindeiro mes de Abril, fixéronme unha entrevista en Biosbardia na que me deron a oportunidade de falar do noso proxecto de magacine electrónico e de min mesmo como autor de fantasía en galego.
Ligazón á entrevista

'Hostal Norte', tras as paredes de flor de lis [pistas ocultas e segredos só aptos para quen lese a novela]

Imaxe
Comezamos coa explicación dos símbolos e pistas ocultas na novela falando xa da súa primeira páxina. Hostal Norte é unha historia cíclica e a mellor mostra é que comeza no final. Iso si, nun final 'alterado' por Brais como o é toda a narración. No capítulo 1, titulado 'O Hostal', podemos ler na páxina 9: "Un brusco golpe do cristal da xanela contra a súa fronte espertou a Brais e sacouno do lixeiro sono no que caera durante o tramo final da viaxe." No capítulo 13, titulado 'Morte' (se xuntamos os dous títulos, dá como resultado o primeiro título 'alternativo' da novela: 'Hostal Morte'), podemos ler na páxina 131:
"Brais abríu os ollos e separou a fronte do frío cristal da xanela." Como vemos, toda a narración da fuxida ao hostal acontece nun segundo, no tempo no que Brais tarda en afastar a súa fronte do cristal da xanela do cuarto dos seus pais…
Desde a páxina 18 até a 23, a vella Abuína acompaña a Brais ao seu cuarto desde a rec…