Publicacións

A fotografía vai afianzándose

Imaxe
Isto que vedes arriba é a captura de pantalla da miña conta de 500px (https://500px.com/xoseduncan). Para quen non saiba que é iso, dicirvos que é unha rede social de fotógrafos, tanto afeccionados como profesionais. Xa vedes, por se non chegasen as redes sociais nas que ando metido, vou e abro unha conta noutra máis. Na miña descarga direi que se o Instagran non fose tan inútil coa calidade das fotos que se suben a el, tería quedado con el. Sinceramente, fartei de ver escaralladas fotos e máis fotos, sen importar que fosen de cor ou de branco e negro. Indiscriminadamente todas elas padecían dunha deturpación extrema.
Á marxe do patetismo de Instagram, podo estar contento do xeito en que vai evolucionando a miña técnica fotográfica. Tamén é certo que a mellora é a base de horas e horas de cursos de fotografía vía Youtube, días e días de práctica e, en certa medida, polo cambio de cámara. Estaba moi contento coa miña Canon EOS 100D, pero a Fuji X-T20 é unha gozada e, ademais, fórzame …

Libros Vivintes nas Bibliotecas Municipais da Coruña

Imaxe
Pois si, hoxe estou así de "corporativo". Non pensedes que me vou presentar como candidato ás vindeiras eleccións ao Concello, non. O meu artigo de hoxe é só para deixar constancia da fermosura de traballo que realizou Eva Vieites coa xuntanza que tivemos no Ágora (e na que me aturou por algo máis de dúas horas). Falamos de todo (de todo o meu), desde os meus primeiros anos na cidade, pasando polas pegadas permanentes coas que nos marca a adolescencia, até o momento en que se me deu por escribir. Podería aburrirvos de todo canto me preguntou e de todo o que respondín, mais é mellor que leades a fermosura de texto co que transcribiu o noso faladoiro.
Aquí o Duncan facéndose o importante

Que vivan as fotos!

Imaxe
A miña relación coa fotografía vén de moi atrás (non por ser un excelso fotógrafo, senón por estar rodeado de cámaras). A primeira foi unha Praktica dos 70, propiedade do meu pai e que eu aínda conservo, nun lugar destacado no noso estante branco de Ikea. O meu contacto con ela foi nulo, só vin as fotos das que meu pai presumía no álbum que relataba a súa volta ao mundo cando navegaba coa navieira de Noruega (álbum que nunca saberei se retratou el ou se o conseguiu por outros medios). Despois diso, e tras unha pausa de máis de dez anos, caeron unha Leika, unha Fuji, unha Nikon, un Nokia n73 (si, vouno considerar como cámara nesta lembranza) e, agora, unha Canon 100D (ou da familia Rebel, segundo busquedes).
Quero destacar, antes de que saian superdotados de debaixo das pedras, que son un mero afeccionado. Gusto (gozo) de retratar o que me rodea do xeito que eu o vexo. Talvez por esa razón (e moitas outras) mudei o obxectivo de serie da Canon por un Pancake que adoro. Pequeno e que me…

Feminino Plural en Discos Portobello

Imaxe
Teño falado noutras ocasións da pegada musical que certos locais da cidade tiveron na miña adolescencia. Onte fomos a un dos máis míticos, a Discos Portobello. Talvez o recordo máis especial que gardo desa casa da música é o día que fun mercar a entrada para ver a Ramones, pero a imaxe máis querida será a que está neste artigo.
A nosa relación con Silvia Penide e Carla López é especial. Non por ser especial, senón por pasarmos de ser fans desas dúas grandes músicas a converternos en amigos e, mesmo, compañeiros e equipo. Por se iso non fose razón dabondo, onte propuxeron un brinde para darlle a benvida a 2019 e, xa de paso, aproveitar para facer lectura de textos que, habitualmente, escoitamos en forma de canción.
O proxecto que teñen, Feminino Plural, non é só un dúo musical, é unha forza cultural co obxectivo de dar a coñecer arte que está na nosa memoria colectiva, pero que, na maioría dos casos, descoñecemos que foi creada e imaxinada por mulleres.

Onte acompañáronas Laura e Nata…

A vida é unha inmensa bóla de lume

Imaxe
(que pasa por riba de nós)

Non hai moito do meu anterior artigo e volvo recuncar neste blog que non remato de sentir parte de min. Laiábame do duro que é ter que aturar á familia no nadal, do patética que é a humanidade cos seus ventres preñados de bolsas de Inditex paseando polas principais rúas comerciais, do efecto vampírico das grandes superficies e os seus días negros (nunca mellor dito) sobre o pequeno comercio (autónomos que, dun xeito ou outro, remataremos sendo todos e, se non, ao tempo).
Cándido, son un cándido. Sempre. Toda a miña vida o fun e agora, a estas alturas, non ía mudar de vicios (os vicios, coma o do tabaco, pódense conxelar, mais non facer desaparecer). Cándido e inocente, preocupado polas preocupacións que o mundo no que vivo teima en que me preocupe.
Hai seis días que o noso 'pequecho', o noso gato (Poe), caeu pola ventá. Nunca foi o máis atlético, nin o máis áxil, talvez nin o máis estilizado e fermoso dos felinos, mais era/é Poe. Rebentou contra o c…

Balance previo á fin doutro ano

Imaxe
Non sei vós, mais eu sempre preciso de ter unha luz ao final do camiño, un punto luminoso que marque unha especie de meta, unha sorte de destino.
Está preto o final do ano, dese momento que nos lembra que o noso tempo é finito e que, aínda que non nos decatemos, non deixa de correr, non paramos de gastalo.
Nestas datas sempre se me dá por facer balance, por lembrar se este ano que gastei pagou a pena. E, en liñas xerais, non estivo nada mal.
Recuperei os dereitos de dúas novelas (Negruña e Hostal Norte) ás que, algún día, darei unha nova vida, editei a miña primeira novela con Galaxia, merquei unha Bonneville, mantívenme sen fumar, adelgacei dez quilos, perdín un pouco máis a cordura, superei a crise de deixar de escribir (polo de agora), retomei a cámara de fotos e comecei coa revisión dunha das novelas que tiña gardadas no caixón.
Coñecín xente nova, algunha dela fascinante, outra encantadora, desa que queres conservar entre as túas amizades. Conseguín afastarme da xente que me res…

Cultura galega de segunda e nacionalismo de etiqueta

Imaxe
Esta fin de semana fomos ao Curtas en Vilagarcía. Non sabedes de que vos falo, non? Xa, nós tampouco sabiamos de que ía o tema até que, hai tres anos, nos convidaron a facer unha presentación de Negruña a Vilagarcía. Non pensedes que foi polo famoso que era/son, non. Foi por mediación das amizades que temos por aló (Andrea, Luis, Juan) e que nos aseguran un oco para contar as nosas paranoias de cando en vez. O asunto foi que este ano era especial porque non acudimos coas nosas novelas. Fomos presentar un volume colectivo de relatos curtos de fantasía en galego. Fantasía épica en galego para adultos e, ademais, ambientada na Galiza.
O que máis nos chamou a atención foi o traballo brutal que a xente da organización estaba a facer desde primeira hora da mañá, a calidade incríbel da exposición de espadas, dragóns, golums, colgantes, tiaras, ilustracións e o trono de ferro que alí había. Todo preparado e fabricado, en moitos casos, para a propia exposición.
O que máis me chama a atención …