Publicacións

Imaxes soltas

Imaxe
Foi unha fin de semana de imaxes soltas, de visións que conforman un todo, de fotogramas que, coa chegada do luns, cobran movemento e constrúen un filme do que vivimos o sábado e o domingo.

Visitamos a Praza de Azcárraga para botarlle unha ollada á segunda edición do Festival de Fotografía da Coruña (Ffoco) e ver os libros e os traballos que alí se expoñían. Tomamos un vermú con Artemisa e cruzámonos en máis dunha ocasión con Roi. Baixamos até as Galerías San Agustín que estaban de rastro e tomamos un café no Universal. Volvemos á cidade vella e fixemos tempo até as nove para visitar aos amigos do Etnika's, que fechaban este sábado.
O domingo baixamos a Pontevedra, a un xantar de 'traballo' cos compañeiros de Contos Estraños. Terraceamos ao sol, mentres pensabamos as novidades que imos levar ao Culturgal deste ano e pasamos o día en familia, xogando coa pelota de tenis co pequeno Fer e subindo e baixando rúas de pedra na compaña das miñas dúas compañeiras. Dentro de dúas …

O soño da escrita continúa

Imaxe
Quero anotar neste caderno de bitácora un feito que tivo lugar a semana pasada e que me dá, polo menos, un ano máis de vida no mundo da literatura galega. Un ano máis con novidades, quero dicir. Obviamente, a triloxía das Crónicas de Bran e As lembranzas perdidas no lago Antelväri continúan a súa viaxe por bibliotecas e librarías.
Supoño que sempre se di, e se pensa, o mesmo de cada nova novela rematada e esta ocasión non vai ser diferente. Esta é, polo de agora, a miña mellor obra.
Na miña opinión, contén todos os ingredientes do que poderiamos chamar a 'cociña Duncan'. Unha dose de fantasía por cada dúas de realismo, algún que outro flash-back para fortalecer o pasado e a psique dos personaxes e un par de capítulos oníricos para dar maior profundidade ao ambiente espiritual, que, de calquera maneira, sempre está presente en toda a trama.
Se Antelväri sacou comparacións coa atmosfera Lovecraftiana, penso que esta nova historia ten un chisco dos pesadelos do mestre Poe. É mái…

Ribeira Sacra, turismo adulto

Imaxe
Esta semana decidimos (así, ao tolo) que tiñamos que facer unha escapada. Este verán, por varias causas que non veñen ao caso, non puidemos facer ningunha viaxe e non queriamos rematar a época estival sen dar unha volta por algún lugar onde non fóramos antes. E si, aínda que pareza mentira, ningún dos dous nos deixáramos caer pola Ribeira Sacra.
En menos de media mañá, e a só tres días da fin de semana, conseguín mercar por internet uns billetes no catamarán da Deputación de Lugo (no de Ourense custaban 3€ máis e a ruta duraba media hora menos), reservar unha habitación con terraza en Hermida Rural e planificar (máis ou menos porque, ao final, non fixemos case nada do que levabamos pensado) as actividades da fin de semana.
Saímos o sábado pola mañá cedo e xa estabamos en Doade ás 11:30. Tomamos un café nun sitio que non nos gustou demasiado e tivemos o acerto de escoller a adega Regina Viarum para facer unha visita guiada. Unha visita a unha adega é algo obrigatorio para alguén que g…

'Free' Riders en Miño

Imaxe
Quen teña moto (e guste de andar nela) sabe que é máis un sentimento ca un acto de desprazamento nun vehículo de tracción a motor. Poderiamos dicir que case é un xeito de vida (digo case porque, salvo contadas excepcións, é máis un xeito de pasar o tempo de ocio). O importante en realidade é que case todos nós (eu, cos anos, cada vez menos) gustamos de sentirnos parte dun colectivo (o da xente que lle gustan as motos) e, ademais, gustamos de comportarnos coma un grupo discordante e diferente do resto da sociedade. Pois ben, hoxe descubrimos que todo iso ten un prezo.
Levábamos seguindo a convocatoria do 'Free' Riders (máis adiante entenderedes o das aspas) case tanto como a de Wheels and Waves e non sabiamos, até hoxe, o vencelladas que estaban ambas as dúas festas moteiras. O caso foi que decidimos pasar o sábado gozando dese evento que prometía unha chea de cousas para toda a xornada. Xa de entrada, antes de ir a Miño, o prezo pareceume excesivo, mais pensamos que se ía ser…

Ruta na Bonnie até Ribadeo

Imaxe
Hoxe foi a primeira ruta decente que fixemos coa Bonnie: 360 kms en total. Saímos ás dez da mañá e, con parada para café en Vilalba, tiramos até A Veiga. Hoxe era máis Vegadeo ca nunca. Non as contei, mais había máis bandeiras españolas que cando aos barrios ben da Coruña se lles deu por apoiar o barco de Piolín (supoño que habería algún tipo de festexo nacionalista...). O único a destacar do camiño de ida é que a estrada nacional está bastante mal, tirando a peor, sobre todo o tramo que rodea Vilalba. Por sorte, o camiño de volta contou con mellor firme. Iso si, a xente, en xeral, conduce de p... pena. Así en xeral, mais merecen ser destacados tres colectivos. O dos papás post-chupito en familymóbil (estes, por razóns obvias, son especialmente perigosos despois da hora do xantar), o das mamás modernas, tamén en familymóbil, e o dos vellos que, a pesar de ir nun coche 'normal', conducen co modo tractor ON.
Saímos de A Veiga despois dunha birra rápida e un cachopo (máis rápido…

Jazz no 'Bar do Escocés'

Imaxe
Hai moitos anos (tantos que case non lembro cantos) entrei nun garito que me capturou de inmediato pola música que soaba nel. Creo que foi o primeiro local no que escoitei jazz. Daquela, a única diversidade musical que coñecía nas miñas saídas ían desde o pop insoportable dos oitenta até os catro ou cinco locais que pinchaban heavy (pasando por aquela moda horrible do rockabilly, que o tempo e os deuses tiveron a ben mudar a psicobilly). Faltaban anos aínda para que, temporalmente, funcionase a Terraza Jazz de Sada e as novas xeracións de hostaleiros abrisen unha diversidade máis ampla, imprimindo a súa propia personalidade nos garitos e deixándose de crear copia tras copia de tascas e cervexarías 'alemás'.
Onte volvemos ao Jazz Filloa. Quen coñeza algo da miña obra (e teña aturado os meus spoilers nas presentacións) saberá que é o Bar do Escocés en Negruña, así que, se perdestes algo do voso tempo nesa novela, vos faredes unha idea de como é ese lugar tan particular e persoa…

Mordem no Noroeste PopRock

Imaxe
Quen coñeza a Elba Fernández sabe que é un ser máxico, unha delicada esencia que arrecende coma a máis intensa das primaveras. Talvez é iso o primeiro que chama a atención cando se asiste a un concerto de Mordem, esa timidez que se contaxia ao público e que converte o aplauso nun acto case reverencial. Mais contra esa timidez choca o tren cargado de sons que é a súa voz.

Estás a poucos metros do escenario e déixaste enganar pola suavidade das melodías da guitarra e os teclados e a delicada percusión que só en contadas ocasións sube de intensidade (as mesmas ocasións nas que, por desgraza, o son das Bárbaras non estaba á altura dos músicos). Ese engano vai a máis a medida que a voz de Elba acariña as notas, só o xusto para collerte por sorpresa e baterte no peito cunha potencia vocal que xa quererían moitos produtos televisivos de consumo masivo.

Con ese baile de luces e sons non acabas de crer que sexa posible que soe case mellor que no disco, mais faino.
Este verán está a ser un ver…