Publicacións

Benvido outono, despois dunha longa primavera e antes dun decembro infinito

Imaxe
Sempre o digo, sempre que se me dá por escribir algo nesta bitácora comezo coa mesma canción, mais é certo. Os tempos entre publicación e publicación neste blog son longos e anárquicos, igual ca vida real. En calquera caso, por máis que gañen a partida os baleiros existentes aos textos que o enchen, sigo a pensar que é necesario, que que sería do Duncan se un día fechan (oxalá) todas as redes sociais e con elas morren todos os testemuños gráficos e escritos da miña existencia público-literaria. Pois por iso, alá imos cun novo status quo.
O recendo a primavera que desprende Mnemea (como adorei a presentación de onte de Pilar García Rego no Zigzag Diario) espallouse desde a súa publicación até onte mesmo, até a miña primeira vez nun plató de televisión. Entre tanto, aconteceron bastantes cousas (mais antes o meu autobombo do momento de gloria televisivo: Zigzag Diario)
Continuei coa miña aprendizaxe (e escusa para saír, ver lugares fermosos e descubrir unha teima descoñecida até o de a…

Fotos nocturnas

Imaxe
Pois si, cada vez imos adicándolle máis tempo a isto das fotos. A última teima é cazar a Vía Láctea. Si, xa sei que o que hai na imaxe de arriba non é a galaxia, mais foi o mellor que sacamos da nosa incursión ao Campo dos Menhires. Tíñao todo preparado, aplicacións no móbil que nos dicían por onde e cando sairía por riba do horizonte o núcleo da Vía Láctea, trípode pillado de oferta na Fnac, cazadora, gorra e moita paciencia. Até confirmei no mapa de contaminación lumínica que esa localización era das máis baixas (ou a máis baixa) da Coruña.
Como se pode ver, aparecen as estrelas de p*ta casualidade. Quedou un efecto bonito na auga da esquerda por mor do faro de Mera, pero tanto Mera como Santa Cruz rachan a negrura do firmamento (non digamos nada da propia cidade, que estaba á nosa dereita e alumeaba máis que se fose de día). Para que vos fagades unha idea, esa foto saqueina á medianoite, sen flash (a luz que baña os menhires é a das luces da rúa, a máis de 200 metros) e cunha expo…

Mnemea

Imaxe
Ben, xa pasou o 'subidón' inicial e penso que podo falar de Mnemea con toda a obxectividade da que son capaz. Está claro que, para calquera persoa que escribe, a túa nova novela é algo moi especial, moito. Supoño que terá algo que ver coa teima da superación, de facelo mellor cá vez anterior. Si, debe de ser algo relativo ás inseguridades de cada un e de pensar que sempre hai algo que demostrar.
Xusto esa foi unha das razóns polas que estiven a piques de deixar esta tolaría da escrita hai algún tempo e tiven a sorte de que Galaxia (en concreto, Francisco Castro) me rescatou da miña treboada emocional. Daquela o meu salvavidas foi a última novela que escribira naquel momento, 'As lembranzas perdidas do lago Antëlvari' (se o título vos parece longo de máis, só tedes que comparalo co titulo orixinal que tiña pensado, 'As lembranzas perdidas á beira do lago Antelväri', e entón xa o flipades). Non sei, hai moito mito (ou moita inseguridade) ao redor das grandes edi…

Status Quo

Imaxe
Pois foron pasando algunhas cousas desde a miña última visita a este o meu blog.

Por unha banda, continuei aprendendo a arte da fotografía e a empregala como escusa para camiñar e gozar de lugares fermosos e do aire libre (que non é que sexa un aire mellor nin máis libre, pero si que é diferente do que respiras todos os días entre as catro paredes que son o teu traballo). Anoteime nun foro de Fujistas (si, os que lle damos á fotografía tamén somos clasistas e marquistas, que carallo) e abrín unha conta (xa perdín a idem de cantas redes sociais teño abertas) en Flickr. Non pensedes que foi capricho tolo dunha noite de birras, non, basicamente é porque respecta moito máis a calidade das imaxes que o 500px. Esta que vedes aquí é a miña galería actual: Galería do Duncan en Flickr.

Por outra banda, a miña vida literaria vai calma, pero segue viva. Deixei a coordinación da revista Contos Estraños, revisei por millonésima vez o texto de O derradeiro decembro infinito (o proxecto do libro-cd…

A fotografía vai afianzándose

Imaxe
Isto que vedes arriba é a captura de pantalla da miña conta de 500px (https://500px.com/xoseduncan). Para quen non saiba que é iso, dicirvos que é unha rede social de fotógrafos, tanto afeccionados como profesionais. Xa vedes, por se non chegasen as redes sociais nas que ando metido, vou e abro unha conta noutra máis. Na miña descarga direi que se o Instagran non fose tan inútil coa calidade das fotos que se suben a el, tería quedado con el. Sinceramente, fartei de ver escaralladas fotos e máis fotos, sen importar que fosen de cor ou de branco e negro. Indiscriminadamente todas elas padecían dunha deturpación extrema.
Á marxe do patetismo de Instagram, podo estar contento do xeito en que vai evolucionando a miña técnica fotográfica. Tamén é certo que a mellora é a base de horas e horas de cursos de fotografía vía Youtube, días e días de práctica e, en certa medida, polo cambio de cámara. Estaba moi contento coa miña Canon EOS 100D, pero a Fuji X-T20 é unha gozada e, ademais, fórzame …

Libros Vivintes nas Bibliotecas Municipais da Coruña

Imaxe
Pois si, hoxe estou así de "corporativo". Non pensedes que me vou presentar como candidato ás vindeiras eleccións ao Concello, non. O meu artigo de hoxe é só para deixar constancia da fermosura de traballo que realizou Eva Vieites coa xuntanza que tivemos no Ágora (e na que me aturou por algo máis de dúas horas). Falamos de todo (de todo o meu), desde os meus primeiros anos na cidade, pasando polas pegadas permanentes coas que nos marca a adolescencia, até o momento en que se me deu por escribir. Podería aburrirvos de todo canto me preguntou e de todo o que respondín, mais é mellor que leades a fermosura de texto co que transcribiu o noso faladoiro.
Aquí o Duncan facéndose o importante

Que vivan as fotos!

Imaxe
A miña relación coa fotografía vén de moi atrás (non por ser un excelso fotógrafo, senón por estar rodeado de cámaras). A primeira foi unha Praktica dos 70, propiedade do meu pai e que eu aínda conservo, nun lugar destacado no noso estante branco de Ikea. O meu contacto con ela foi nulo, só vin as fotos das que meu pai presumía no álbum que relataba a súa volta ao mundo cando navegaba coa navieira de Noruega (álbum que nunca saberei se retratou el ou se o conseguiu por outros medios). Despois diso, e tras unha pausa de máis de dez anos, caeron unha Sony, unha Nikon, un Nokia n73 (si, vouno considerar como cámara nesta lembranza) e, agora, unha Canon 100D (ou da familia Rebel, segundo busquedes).
Quero destacar, antes de que saian superdotados de debaixo das pedras, que son un mero afeccionado. Gusto (gozo) de retratar o que me rodea do xeito que eu o vexo. Talvez por esa razón (e moitas outras) mudei o obxectivo de serie da Canon por un Pancake que adoro. Pequeno e que me dá desde un…